Welkom bij Fandata
 Aanmelden  
donderdag 27 februari 2020 
Online databases
· Fandata online
· Online boeken
· Linken
· Downloads
· Kunst

Allerlei
· Zoeken

Kunstgallerij
Boris Valejo
Boris Valejo
 

Taalselectie
Selecteer interface taal:
EngelsNederlands

Boeken online

ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ

Ter beschikking gestelde titels Alle online te lezen titels

Mark Kroeks

Ontwaken


Toen tegen het einde van de nacht het licht van de zon begon te kleuren aan de horizon, verliet ik mijn hut om langs de rand van de zee te lopen en te speuren naar een boot. Maar langs de volle lengte van de hemel was niets dan blauwe lucht en een enkele late of vroege ster Geen teken van leven zag ik en nu wist ik, dat ik nooit meer van dit eiland af zou komen en de geciviliseerde wereld weer zou zien.

Ik draaide me om en liep terug naar mijn hut. Vanaf de begane grond rees ik drie kilometer de lucht in met de lift. Daar stapte ik uit en rolde toen over de verticale rolband zes kilometer in snelle vaart langs de boulevard. Toen ik tenslotte nog een klein stukje over de glasachtige krachtvelden gelopen had die hier de ondergrond vormen, kwam ik terecht bij het kleine privé-vertrek dat mij door de computer was toegewezen. Zachtjes verdween het schot dat de begrenzing vormde tussen mijn thuis en de buitenwereld.

In een hoek van de kamer stond een laag tafeltje. Op het glimmend gepoetste metalen bovenblad lag een tijdschrift en er stond een vaas met rode bloemen. Die had Anna er neergezet.

Nu ging ik op de grond zitten en vouwde mijn benen over elkaar Toen sloot ik mijn ogen en even verdween alle licht uit mijn bewustzijn. Maar in die zelfgemaakte duisternis opende zich een venster waardoorheen als een stromende rivier zich informatie uitstortte op het vlakke land van mijn geest. De diverse deeltjes schikten zich in patronen en al spoedig overzag ik daar een groots panorama van pulserende en vibrerende kleuren en geluiden, dingen en gevoelens. Hoewel ze van betekenis konden zijn als ik mijn aandacht erop zou richten en ze me alles over zichzelf en de wereld waaruit zij kwamen konden vertellen, maakten die onuitputtelijke bronnen van informatie op dit moment geen indruk op mij. Ik was er aan gewend ze te sorteren en te ordenen en te bestuderen, maar vandaag voelde ik me moe en eenzaam. Het kon me allemaal niets meer schelen. Ik was alleen. Een soort tweede natuur, noemde men het wel.

Ineens werd ik mij bewust van mijzelf midden in deze wervelende stroom en maande mijn gedachten tot kalmte. Gelijktijdig met dit heldere inzichtelijke handelen vertraagde het veranderlijke beeld tot tenslotte alles in tijd en ruimte verstilde en ik als staande tussen verlaten ijsrotsen het gebied overzien kon. Hier temidden van al die gegevens stond ik zelf en ik haalde diep adem. Zo ongeveer moet de wereld geweest zijn voor de uitvinding van het teruggekoppelde denken, statisch en onbeweeglijk.

Vanuit de oostelijke richting naderde een klein dansend lichtje. Het schoot met onnavolgbare snelheid aan mij voorbij en verdween in het zuidwesten. In het noorden pal voor me kwam een figuur op me af. Maar nog voor ik goed en wel kon zien wie of wat dit voorstelde, was de schim verbleekt en uitgewaaid. Alleen de zoete geur van gekookte rijst bleef als een schaduw in mijn neus over.

Plotseling voelde ik hoe iets mij vanachter bij de schouders nam. Met een schok draaide ik mij om en keek recht in het oneindige niets. Dat wil zeggen, even kostte het mijn ogen tijd om zich opnieuw in te stellen op de beelden van buiten en pas na een paar tellen verschenen tussen het glooiende land de contouren van Anna.

Hi, je bent weer thuis, schreeuwde ze zachtjes in mijn oor Ze had haar armen nu om mijn middel geslagen en liet zichzelf gemakkelijk tegen me aan leunen. Ik moest nog een paar keer knipperen met mijn ogen om alle spookbeelden te doen oplossen en met moeite kreeg ik weer vat op het trillen van mijn stembanden. Met mijn hoofd naar achter tegen haar schouder liet ik mijzelf tot rust komen. Het gaat wel, zei ik zacht. Ik heb zojuist de zee gezien. Een ongeruste lijn vertrok zich in haar gezicht. Heb je nog schepen gezien, vroeg ze weerhoudend. Maar ik schudde mijn hoofd. Nee, Anna, er was geen enkel schip, nergens.

Marc Kroeks, april 1996.




Aanmelden
Gebruikersnaam

Wachtwoord

U kan hier gratis een account aanmaken.

 


Page created in 0,014438 seconds.